شعری از شهریار درباره نوروز

شهريار
نوبهار آمد و چون عهد بتان توبه شکست
فصل گل دامن ساقي نتوان داد ز دست
کاسه و کوزه تقوا که نمودند درست
ديدم آن کاسه به سنگ آمدو آن کوزه شکست
باز از طرف چمن ناله بلبل برخاست
عاشقان بي مي و معشوق نخواهند نشست
مژدگاني که دگر باره گل از گلبن رست
بلبل سوخته خرمن ز غم هجران رست
سرخ گل خنده زد و ابر به کهسار گريست
لاله بگرفت قدح، بلبل عاشق شد مست